خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد تلخ دهان میگزد از غصه لب خویشای نخل کرم تابکه بخشی رطب خویش
۲
آن چاشنی ذوق که فرهاد ز غم یافتخسرو نچشیده است ز عیش و طرب خویش
۳
خواهی که نچیند گل مقصود ز رویتچون مرغ سحر روز کن از ناله شب خویش
۴
هرچند کشد دوست عنان تو به بازیزنهار نگهدار عنان ادب خویش
صفحهٔ ۱ از ۲