خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی گر خون خورند از عشق ما هم می‌خوریمبخش خود ما نیز خون دل ز عالم می‌خوریم
۲
پیش ما از ذوق شادی لذت غم خوش‌تر استتا نگویی دیگران شادند و ما غم می‌خوریم
۳
جرعه نوشانیم فارغ از مرگ و حیاتزان که آب زندگی از ساغر جم می‌خوریم
۴
ما که خود لب بسته‌ایم از سرمستی همچو جمگر صراحی دم زند خونش به یک دم می‌خوریم
صفحهٔ ۱ از ۲