خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیستم طاقت که آه داد خواهی بشنومکآتشم در جان فتد هرگه که آهی بشنوم
۲
پیش ازین راضی نمیگشتم بدیداری ز دودراضیم اکنون که نامش گاهگاهی بشنوم
۳
گریه ام یاد آورد چون مردم ماتمزدهناله افتاده یی هرگه براهی بشنوم
۴
شوق آن چابک سوار از خانه ام بیرون کشددر هر آن منزل که آواز سپاهی بشنوم
صفحهٔ ۱ از ۲