خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی از گریه گره بر لب فریاد زنمسوختم چند گره بیهده بر باد زنم
۲
منکه از طالع شوریده خود در بدرماز که نالم چکنم پیش که فریاد زنم
۳
غم دل چند خورم کی بود آنروز که منبفراغت نفسی با دل آزاد زنم
۴
هر گهم صورت شیرین نفسی پیش آیدای بسا آه که بر حسرت فرهاد زنم
صفحهٔ ۱ از ۲