خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته امرخ بر افروخته ام از می و دلسوخته ام
۲
رشته جان مرا سوزن مژگان تو بسزین سبب چشم و دل از هر دو جهان دوخته ام
۳
غرقه بحر غمم چاره من خاموشیستگرچه در دل همه خون چون صدف اندوخته ام
۴
باطن از مهر تو چون جام جمم غیب نماستتا نگویی که همین ظاهری افروخته ام
صفحهٔ ۱ از ۲