خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بسکه می وصلت بیرون رود از دستمروزیکه ترا بینم تا روز دگر مستم
۲
ای آفت جان و دل دارم ز تو صد منتکز دردسر مستی از یمن تو وارستم
۳
در عشق سرافرازی بردار توان کردنتا من سر جان دارم در کوی غمت پستم
۴
گفتم مگر از مهرت طرفی بتوان بستنبی مهر و وفا بودی نقش غلطی بستم
صفحهٔ ۱ از ۲