خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه بی بختم و دور از رخ گلفام توامشکر این بخت چگویم که در ایام توام
۲
مرغ هرگز نپرد سوی من و من همه عمرچشم در راه خبر گوش به پیغام توام
۳
ساقیا تشنه لم سوز مرا عیب مکنچکنم سوخته جرعه یی از جان توام
۴
تو ملک خویی و با من سخن از لطف کنیمن خراب از ستم و کشته دشنام توام
صفحهٔ ۱ از ۲