خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور ستمت چند کند دور ز خویشمشوری مکن ای کان نمک بادل ریشم
۲
خونریزی مژگان تو ای مرهم دل چندتا چند زنی بر دل ریش اینهمه ریشم
۳
گر سرکشم از داغ تو ایشمع جفا کیشپروانه صفت سوختنی در همه کیشم
۴
در پیش تو واپس ترم از جمله ولیکنآندم که کشی تیغ بقتل از همه پیشم
صفحهٔ ۱ از ۲