خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارممن اگر چو ذره پستم نظری بلند دارم
۲
دل ریش من متاعی نبود ولی مکن ردکه من از متاع عالم دل دردمند دارم
۳
بفراق خو گرفتم ز هلاک خود چه باکمچو بمگر دل نهادم چه غم از گزند دارم
۴
شکرم مده چو طوطی سخنی بگو از آن لبکه من از لب تو مستم چه مذاق قند دارم
صفحهٔ ۱ از ۲