خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بسکه پیش روی بتان سجدها کنمشرم آیدم که روی دعا با خدا کنم
۲
اکنون که دین نماند بتان گر جفا کنندباری به بت پرستی خود من وفا کنم
۳
من از دو کون دامن یاری گرفته امدیوانگی بود اگر آنهم رها کنم
۴
نامردمی است داد ز زخم کسی زدناینک بیک مشاهده او دوا کنم
صفحهٔ ۱ از ۲