خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر تو دور کنی از درم صبور شومولی خدا نگذارد که از تو دور شوم
۲
سرم ز سجده این در چه خوش حضوری یافتخوش آنکه خاک درت از سر حضور شوم
۳
شبی چو آبحیات از درم درآ ای شمعکه گرچه ظلمت محضم تمام نور شوم
۴
باختیار چرا در رهت نگردم خاککه در فراق تو خاک از سر سرور شوم
صفحهٔ ۱ از ۲