خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکمآبی زنم دیده دهی بر دل خاکم
۲
شادی که برویم دگر از خاک چو سبزهگر سایه سرو تو شود مایل خاکم
۳
ای بحر کرم باز بیک موج عنایتبرهان ز جگر تشنگی ساحل خاکم
۴
دل مرغ سر بام تو شد من سگ کویتاو قابل عرش آمد و من قابل خاکم
صفحهٔ ۱ از ۲