خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریماز ازل آورده ایم این داغ و با خود میبریم
۲
میرویم ازین چمن با دست خالی همچو گلداغ دل کاورده ایم اینجا یکی صد میبریم
۳
جان من با عاشقان گر بد کنی نیکو بودبا رقیبان گر نکویی میکنی بد میبریم
۴
ساقیا از غمزه ما را می بحد خود بدهورنه عیب ما مکن گر مستی از حد میبریم
صفحهٔ ۱ از ۲