خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر با تو نیم دولتم ای شوخ بس است اینکز دور مرا بینی و گویی چه کس است این
۲
گفتی که شبت ناله بسی پست برآیدمارا نفسی نیست مگر هم نفس است این
۳
پروانه تواند به رخ شمع نظر دوختای مردمک دیده نه کار مگس است این
۴
جز مردن و کشتن سخن از عشق نگویمتا خلق نگویند که صاحب هوس است این
صفحهٔ ۱ از ۲