خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سنبل زلف سیهت چین همه بر چیناز داغ تو شد نافه جگر سوخته در چین
۲
با مدعیان نیست جز آلایش دامندامان خود از صحبت اینطایفه برچین
۳
مجنون صفتم دید سگان صف زده گردمگفتا برو از کوی من این معرکه برچین
۴
ای زلف بر آن سرو چه پیچی که مرا گفتکز شاخ امید من دلسوخته برچین
صفحهٔ ۱ از ۲