خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
او در دل و چون باد صبا در بدرم منپرسم خبر از غیر و ز خود بیخبرم من
۲
شکر بر طوطی فکن و گل سوی بلبلآتش بمن انداز که مرغ دگرم من
۳
خلقی همه نزدیک و تو مپسند که از دورچون صورت دیوار بحسرت نگرم من
۴
من مور ضعیفم دگران طایر بامشرحمی بکن ای بخت که بیبال و پرم من
صفحهٔ ۱ از ۲