خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی مدعی نهد سر در سجده نکویاناز دیو بر نیاید کار فرشته خویان
۲
چون من شهید عشقم خونین کفن برآیمتا سرخ رو بر آیم پیش سفید رویان
۳
جاییکه آهویان را سودای سنبلی نیستچون جان من نسوزد از یاد مشک مویان
۴
از شیشه پنبه برکن ساقی بگوش من نهکآسوده دل نشینم از پند هرزه گویان
صفحهٔ ۱ از ۲