خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگز دلم ملول نگشت از جفای اوتا زنده ام خوشم چو بمیرم فدای او
۲
آن گل نهاده در ره من صد هزار خارمن خار راه رفته بمژگان برای او
۳
از عمر بیوفای خودم در عجب که چونکرد اینوفا که کشته شدم در وفای او
۴
ما را طواف کعبه چه حاجت که میکدهصد کعبه در طواف در آرد صفای او
صفحهٔ ۱ از ۲