خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دلم چون پسته از شور نمک بریان توسوخت مغز استخوانم پسته خندان تو
۲
من کجا پیدا شوم جاییکه همچون ذره اندصد هزاران آفتاب از مهر سرگردان تو
۳
عقل و هوش و دین و دل صرف تو کردم ایپسرگر ترا با جان من کارست آنهم زان تو
۴
میکنم یاد دهانت و آتش لب تشنگیکی شود تسکین بیاد چشمه حیوان تو
صفحهٔ ۱ از ۲