خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مرا داغی به دل از لعل آتش رنگ توبسته راه زندگی بر من دهان تنگ تو
۲
نیمه جانی کز کف خوبان برون آورده امچون کنم دیگر که بیرون آورم از چنگ تو
۳
در عتابی با من و آهسته می خندد لبتوه چه دلجویی بمیرم پیش صلح و جنگ تو
۴
سوختم از شوق تو بر من دلت رحمی نکردآه از این بیرحمی و وای از دل چون سنگ تو
صفحهٔ ۱ از ۲