خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که آن گل پا نهد در دیده نمناک اوعاقبت شاخ گلی سر بر زند از خاک او
۲
همچو آهو باز خواهم دیده را بعد از هلاکتا سر خود را بینم بسته فتراک او
۳
آتش دوزخ ز آب کوثرم خوشتر بودگر بود در پیش چشمم روی آتشناک او
۴
جان آنصاحب نظر آیینه عین دلستکز غبار دیگران دورست چشم پاک او
صفحهٔ ۱ از ۲