خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش حالتی است پیش تو از می خوشان شدهدل با تو در حکایت و خود از زبان شده
۲
فریاد از این نمک که نظر تا فکنده امخوناب دل ز گوشه چشمم روان شده
۳
ایمن مباش از من دیوانه ای رفیقکان بیخودی که بودمرا بیش از آن شده
۴
چون کام خویش یابم از آن لب که هر گهماو در کنار آمد و من از میان شده
صفحهٔ ۱ از ۲