خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شمع دل از داغ تو افروختنش بهعاشق که دل افسرده بود سوختنش به
۲
گر رسم وره عقل ندانم مکنم عیبکاین دانش بیهوده نیاموختنش به
۳
بی یوسف خود دیده چو یعقوب ببستمچشمی که نه بر دوست بود دوختنش به
۴
هر چند عزیزست متاع خرد و صبردر پای تو افشاندن از اندوختنش به
صفحهٔ ۱ از ۲