خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه عشق نکویان جراحتست همهجراحتست که در سینه راحتست همه
۲
وصال گل طلبی بخت باید ای بلبلمگو که کار بعقل و فصاحتست همه
۳
قدت نه سرو که ناز و کرشمه است تمامرخت نه ماه که حسن و ملاحتست همه
۴
چه عارضست و چه حسنست این تعالی اللهچو صبح اهل سعادت صباحتست همه
صفحهٔ ۱ از ۲