خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش آهم نهال وادی ایمن شدهباز این آتش نگه کن کز کجا روشن شده
۲
من چنین مدهوش وصل و غافلم از بیخودیاشک حسرت آمده از دیده تا دامن شده
۳
نیست جز آیینه چشم دل او را جلوه گاهزانکه در دل دیدمش هرگه ز چشم من شده
۴
گر دهان بر آه بندم از شکاف سینه امآتشی بینم بلند از چاک پیراهن شده
صفحهٔ ۱ از ۲