خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا، باده بدین مست دل افتاده مدهمستم از خون دل خود دگرم باده مده
۲
منعم ای پیر ره از هر چه کنی میشنومتوبه از دست نگارین و رخ ساده مده
۳
تو گرفتار خودی پند تو بنداست ایشیخبرو و زحمت رندان دل آزاده مده
۴
جنت و می طلبد زاهد و ساقی گویدکه ز کف جنت نقد و می آماده مده
صفحهٔ ۱ از ۲