خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو من بنمای قد و خجلت شمشاد دهبرفشان دستی برقص و عالمی بر باد ده
۲
تو نه آن مرغی که صید کس شوی از مامرمدام صحبت شو زمانی بازی صیاد ده
۳
ما چنین لب تشنه و تو جرعه میریزی بخاکاینکه میریزی بدست عاشق ناشاد ده
۴
ای حریف بزم شیرین یاد خسرو تابکیگر توانی یادش از جان کندن فرهاد ده
صفحهٔ ۱ از ۲