خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی را تو به شوخی دل و جان سوخته‌ایای پسر این همه شوخی ز که آموخته‌ای
۲
با دل زار مرا باز بسوزی بچه رنگکه چو گل چهره به صد رنگ بر افروخته‌ای
۳
چشم من چون نگرد بی‌تو جمال دگرانکه از آن سوزن مژگان نظرم دوخته‌ای
۴
همه آفاق خریدار تو زانند که تویوسف خود به زر ناسره بفروخته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲