خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده‌ایجامی بکش بشادی گل ورنه مرده‌ای
۲
ساقی شراب تلخ ترا خوشگوار نیستعیب نمی‌کنم که چو من خون نخورده‌ای
۳
سر می‌زند اشعه نورت چو آفتاباز چشم‌های پرده چه در زیر پرده‌ای
۴
گیرم که مدعی همه عالم ز رشک سوختغم نیست چون تو در دل ما خانه کرده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲