خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخلق درد تو بیهوده گفتم تا کیبهر زه طعنه مردم شنفتنم تا کی
۲
تو در کنار گلستان بخواب خوش مشغولمن از هوای تو بر خار خفتنم تا کی
۳
چو نیست در دل شیرین چو کوهکن راهمبخون دیده و دل سنگ سفتنم تا کی
۴
بجرم گریه ز مژگان ره سگت روبمگناه کردن و ره باز رفتنم تا کی
صفحهٔ ۱ از ۲