خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادیمرا بعشوه شیرین چه بازیی دادی
۲
سر مرا چو بفتراک خویش بر بستیمیان انجمنم سرفرازیی دادی
۳
چراغ کار من آنروز ساختی روشنکه همچو شمع مرا جانگدازیی دادی
۴
بیک نگاه که کردی ز چشم پر نازممرا ز ناز بتان بی نیازیی دادی
صفحهٔ ۱ از ۲