خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمی گر صورت شیرین سخن با کوهکن گفتیبدو فرهاد دادی جان شیرین تا سخن گفتی
۲
چه دشنام کسی گوید من نومید میگویمچه بودی گر من آنکس بودمی تا این به من گفتی
۳
چه وصف غنچه گویم با وجود آن دهان کو رااگر بودی زبانی وصف آن شیرین دهن گفتی
۴
ز رشگ او دریدی جامه و گفتی ز شوقست ایناگر با گل حدیث حسن آنمرغ چمن گفتی
صفحهٔ ۱ از ۲