خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بچنین جمال خوبی که تو گلعذار داریاگرت فرشته خوانم بخدا که عار داری
۲
من از آن سوی تو آیم که جز از تو کس ندارمتو از آنگریزی از من که چو من هزار داری
۳
من اگر وفا نمایم همه عمر کارم اینستتو جفا و جور میکن بوفا چه کار داری
۴
خطت ار چو مشک دم زد تو بروی خود میاورکه بود سیاه بختی که ازو غبار داری
صفحهٔ ۱ از ۲