خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دگرم ز چشم گریان بهزار دلستانیچو فرشته میخرامی که چو ماه آسمانی
۲
ز قبای نیلگونت بگمان فتاده خلقیکه مگر به نیل چشمم گذری کنی نهانی
۳
همه روز مهر خوبان ز حسود می نهفتمتو ولیکن آفتابی ز کسی نهان نمانی
۴
نه تو بودی ای پریرخ که زدی بتیغ خلقیز هلاک من چه ترسی بکشم چنانکه دانی
صفحهٔ ۱ از ۲