خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چو شمعم بکشی زنده بیک خنده کنیخنده یی کن که رگ مرده من زنده کنی
۲
گر بدین شکل و شمایل گذری بر یوسفبا همه سلطنتش بار دگر بنده کنی
۳
رحمتی کن که برآری چو گل از خاک مراچند چون نرگسم از غصه سرافکنده کنی
۴
در میخانه برندان بگشا کعبه بهلکعبه آنست که غمخواری درمانده کنی
صفحهٔ ۱ از ۲