خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو مرا اگر نبخشی من و کنج نامرادینفسی غم تو بهتر که هزار ساله شادی
۲
همه عاشقند یارب چه بلاست این که ماراهمه حسرتست و حرمان همه رنج و نامرادی
۳
بتو حال خود چه گویم که بحال کسی نیفتیغم کس کجا شناسی تو که دل بکس ندادی
۴
بشناس قدر خود را به پری مشو مقابلچه پری که گر بدانی ز فرشته هم زیادی
صفحهٔ ۱ از ۲