خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناختکه سنگ تفرقه ایام در میان انداخت
۲
دو دوست یک نفس از عمر برنیاسودندکه آسمان به سر وقتشان دو اسبه نتاخت
۳
چو دل به قهر بباید گسست و مهر بریدخنک تنی که دل اول نبست و مهر نباخت
۴
جماعتی که بپرداختند از ما دلدل از محبت ایشان نمی‌توان پرداخت
صفحهٔ ۱ از ۲