خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد گلبوی سحر خوش می‌وزد خیز ای ندیمبس که خواهد رفت بر بالای خاک ما نسیم
۲
ای که در دنیا نرفتی بر صراط مستقیمدر قیامت بر صراطت جای تشویش است و بیم
۳
قلب زر اندوده نستانند در بازار حشرخالصی باید که بیرون آید از آتش سلیم
۴
عیبت از بیگانه پوشیده‌ست و می‌بیند بصیرفعلت از همسایه پنهان است و می‌داند علیم
صفحهٔ ۱ از ۳