خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیمدیبا نتوان کردن از این پشم که رِشتیم
۲
بر حرف معاصی خط عذری نکشیدیمپهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم
۳
ما کُشتهٔ نفسیم و بس آوخ که برآیداز ما به قیامت که چرا نفس نکُشتیم
۴
افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشتما از سر تقصیر و خطا درنگذشتیم
صفحهٔ ۱ از ۴