خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - در ستایش قاضی رکن‌الدین
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسا نفس خردمندان که در بند هوا مانددر آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند؟
۲
قضای لازمست آن را که بر خورشید عشق آردکه همچون ذره در مهرش گرفتار هوا ماند
۳
تحمل چارهٔ عشقست اگر طاقت بری ور نیکه بار نازنین بردن به جور پادشا ماند
۴
هوادار نکورویان نیندیشد ز بدگویانبیا گر روی آن داری که طعنت در قفا ماند
صفحهٔ ۱ از ۴