خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - در ستایش علاء الدین عطاملک جوینی صاحب دیوان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کدام باغ به دیدار دوستان ماندکسی بهشت نگوید به بوستان ماند
۲
درخت قامت سیمین‌برت مگر طوبی‌ستکه هیچ سرو ندیدم که این بدان ماند
۳
گل دو روی به یک روی با تو دعوی کرددگر رخش ز خجالت به زعفران ماند
۴
کجاست آنکه به انگشت می‌نمود هلالکز ابروان تو انگشت بر دهان ماند
صفحهٔ ۱ از ۸