خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - مطلع دوم
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا همی روَد این شاهد شکر گفتار؟چرا همی نکند بر دو چشم من رفتار؟
۲
به آفتاب نماند مگر به یک معنیکه در تأمل او خیره می‌شود ابصار
۳
نظر در آینهٔ رویِ عالم افروزشمثال صیقل از آیینه می‌برد زنگار
۴
برات خوبی و منشور لطف و زیبایینبشته بر گل رویش به خط سبز عذار
صفحهٔ ۱ از ۱۱