خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - در تنبیه و موعظه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
إِنَّ هَوَی النَّفْسِ یَقُدُّ الْعِقاللا یَتَهَدّیٰ وَ یَعِی ما یُقال
۲
خاک من و توست که باد شَمالمی‌بردش سوی یَمین و شِمال
۳
ما لَکَ فِی الْخَیمةِ مُسْتَلْقیاً؟وَ انْتَهَضَ الْقَومُ وَ شَدُّوا الرِّحال
۴
عمر به افسوس برفت آن‌چه رفتدیگرش از دست مده بر مُحال
صفحهٔ ۱ از ۸