خلوتی با اهلی شیرازی
بخش ۳۵ - دلجویی و چاره سازی عنبر شمع را
شمع و پروانه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا یاری که یار مبتلاییستز خون گرمی در او بوی وفاییست
۲
چراغ افروز شام درد مندیستنه بزم آرای روز سربلندیست
۳
چو شمع از حد گذشتش سوز و زاریجگر میسوختش عنبر بیاری
۴
چو زلف دلبران عنبر برآشفتبدو از طیب انفاس این سخن گفت
صفحهٔ ۱ از ۷