خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز من گرت نبود باور انتظار، بیابهانه‌جوی مباش و ستیزه‌کار، بیا
۲
به یک دو شیوه ستم، دل نمی‌شود خرسندبه مرگ من که به سامان روزگار بیا
۳
بهانه‌جوست در الزام مدعی شوقتیکی به رغم دل ناامیدوار بیا
۴
هلاکِ شیوه‌ی تمکین، مخواه مستان راعنان گسسته‌تر از باد نوبهار بیا
صفحهٔ ۱ از ۳