خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بشوید نهاد ما ز وسخگشت گرمابه ساز از دوزخ
۲
تا چه بخشند در جهان دگرکشتگان ترا چمن برزخ
۳
وه که از کشتزار امیدمبهره مور نیز برد ملخ
۴
دلم اجزای ناله را مدفندرت اشخاص بقعه را مسلخ
صفحهٔ ۱ از ۳