خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسدصبحی ست شبم را که دمیدن نشناسد
۲
از بند چه بگشاید و از دام چه خیزد؟ماییم و غزالی که رمیدن نشناسد
۳
گوهر چه شکایت کند از بی سر و پاییماییم و سرشکی که چکیدن نشناسد
۴
ساقی چه شگرفی کند و باده چه تندیخون باد دماغی که رسیدن نشناسد
صفحهٔ ۱ از ۳