خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهم جبین به درش آستان بگرداندنشینمش به سر ره عنان بگرداند
۲
اگر شفاعت من در تصورش گذردبه بزم انس رخ از همدمان بگرداند
۳
به بزم باده به ساقیگری ازو چه عجبکه پیر صومعه را در میان بگرداند؟
۴
اگر نه مایل بوس لب خودست چرابه لب چو تشنه دمادم زبان بگرداند؟
صفحهٔ ۱ از ۳