خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟آن که دایم کار با دلهای خرسندش بود
۲
شاهد ما همنشین آرای و رنگین محفل ستلاجرم در بند خویش ست آن که در بندش بود
۳
در نگارین روضه فردوس نگشاید دلشآن که در بند دروغ راست مانندش بود
۴
آن که از شنگی به خاموشی دل از ما می بردوای گر چون ما زبان نکته پیوندش بود
صفحهٔ ۱ از ۳