خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟من که نیم گر نبودی چه غمستی؟
۲
زنگ زدودن نبرد ز آینه کلفتگر همه صورت زدودمی چه غمستی؟
۳
گر غم دل بودمی که تا دم مردنهم به خود از خود فزودمی چه غمستی؟
۴
بخت خود ار بودمی که تا به قیامتبی خبر از خود غنودمی چه غمستی؟
صفحهٔ ۱ از ۴